Om het mogelijk te maken op te starten en voor mezelf te beginnen werk ik als parttimer. Twee dagen in de week en een keer in de 4 weken 3 dagen per week. De laatste weken door technische problemen en door een operatie uitgevallen collega is het met regelmaat meer geworden. Geen probleem, omdat ik deze meeruren straks op kan nemen en dan weer grote slagen kan maken. En dat is nodig, want dat de balans nu minder aan de ondernemende kant is, is merkbaar.
Om het mogelijk te maken op te starten en voor mezelf te beginnen werk ik als parttimer. Twee dagen in de week en een keer in de 4 weken 3 dagen per week. De laatste weken door technische problemen en door een operatie uitgevallen collega is het met regelmaat meer geworden. Geen probleem, omdat ik deze meeruren straks op kan nemen en dan weer grote slagen kan maken. En dat is nodig, want dat de balans nu minder aan de ondernemende kant is, is merkbaar.
Daarnaast ook een drukke tijd geweest in mijn sociale leven, maar die periode ondertussen af kunnen ronden. Ga me nu duidelijk richten op een deadline en heb die voor mezelf op 1 april gesteld. Geen grap, maar realiteit. Vanaf dan niet meer balanceren tussen wel, niet en wanneer, maar op weg gaan en onderweg merken wat ik tegen ga komen. Want wat is een einde en wat is een begin, er komt geen einde als je niet ergens aan begint. Kortom, de balans ligt in het midden en dat midden vind je pas als je beide punten gaat opzoeken. En dan nog kan het alle kanten uitslaan en de ijkpunten variëren. De werkplek is leeg gemaakt, het begin gemaakt!
Straks maar niet iedere dag opnieuw beginnen of juist wel om alle kansen te blijven zien?
